კრიტერიუმები
კლინიკური კლასიფიკაცია[1]
პერიკარდიტის კლასიფიცირება შესაძლებელია ანთების ხანგრძლივობის, ასევე ეტიოლოგიის და გართულებების/შედეგების მიხედვით.
ა. მწვავე პერიკარდიტი (ახალი დაწყებულია, <4-6 კვირა)
პერიკარდიული ანთებითი სინდრომი მომდევნო 4 კრიტერიუმიდან მინიმუმ 2-თან მაინც ასოცირდება:
პერიკარდიული ტკივილი გულმკერდის არეში
პერიკარდიუმის ხახუნი
ეკგ-ზე ახლადგამოვლენილი ST სეგმენტის დიფუზური ხასიათის ელევაცია ან PR ინტერვალის შემცირება
ახალი ან გაუარესებული გამონაჟონი პერიკარდიუმში.
დამატებითი ნიშნებია:
ანთების მარკერების (მაგ. C-რეაქტიული ცილის, ედსის, სისხლის თეთრი უჯრედების) მომატება
თანამედროვე რადიოლოგიური კვლევებით (მაგ: გულის კტ-თი ან მრტ-თი) პერიკარდიუმში ანთებითი პროცესის გამოვლენა.
შესაძლოა ფიბრინულ ან თხევად (სეროზულ ან სერო-ჰემორაგიულ) პერიკარდიულ გამონაჟონთან იყოს ასოცირებული.
ბ. პერიოდული პერიკარდიტი
ნიშნები და სიმპტომები 4-6 კვირაზე მეტი და 3 თვეზე ნაკლები პერიოდით, რემისიების გარეშე გრძელდება.
გ. განმეორებითი პერიკარდიტი
ნიშნების და სიმპტომების განმეორება მწვავე პერიკარდიტის პირველადი დადასტურებიდან ≥4-6 კვირიანი უსიმპტომო ინტერვალით.
დ. ქრონიკული პერიკარდიტი
სიმპტომების და ნიშნების გახანგრძლივება >3 თვის პერიოდით.
ქვეტიპები:
კონსტრიქციული (განპირობებული ქრონიკულად გასქელებული პერიკარდიუმით)
ექსუდაციურ-კონსტრიქციული (პერიკარდიუმში ერთდროულად თხევადი გამონაჟონის და გასქელებული პერიკარდიუმით განპირობებული შეხორცებების არსებობა)
ადჰეზიური (არაკონსტრიქციული).
ამ მასალის გამოყენება ექვემდებარება ჩვენს განცხადებას