ეპიდემიოლოგია

გლობალურად C difficile-ს ჰოსპიტალური ინფექციის ჯამური მაჩვენებელი შეადგენს 2,24 შემთხვევას 1000 ჰოსპიტალიზაციაზე წელიწადში და 3,54 შემთხვევას 10 000 პაციენტზე წელიწადში. ინტენსიური თერაპიის ბლოკებში და თერაპიულ პალატებში ეს მაჩვენებელი, შესაბამისად, შეადგენდა 11,08 და 10,08 შემთხვევას 1000 ჰოსპიტალიზაციაზე წელიწადში. არაჰოსპიტალური ინფექციის მაჩვენებელი ბევრად დაბალია (0,55 შემთხვევა 1000 ჰოსპიტალიზაციაზე წელიწადში). ინფექციის უფრო მაღალი მაჩვენებელი დაფიქსირდა აშშ-ში, ევროპასა და წყნარი ოკეანის დასავლეთ რეგიონთან შედარებით.[4] საავადმყოფოში ნამკურნალებ ინფექციებს შორის სულ უფრო იზრდება არაჰოსპიტალური ინფექციების წილი; თუმცა, ამის მიზეზი ჯერ დაუდგენელია.[5]

აშშ ჰოსპიტლებში C difficile-ს ინფექცია გახდა ჰოსპიტალური ინფექციების ყველაზე ხშირი მიზეზი, წელიწადში 500 000 ინფექციის და 29 000 სიკვდილის შემთხვევით (საწყისი დიაგნოზიდან 30 დღის განმავლობაში). შემთხვევების დაახლოებით 65% ჰოსპიტალურ ინფექციას წარმოადგენდა (მათ შორის მოხუცებულთა სახლებში და პაციენტებში, რომლებიც ამბულატორიულ დაწესებულებებში დადიოდნენ), მაგრამ მხოლოდ 24%-ს დაავადება პირველად საავადმყოფოში გამოუვლინდათ. ჰოსპიტალური ინფექციების სიხშირე შეადგენდა 92,8 შემთხვევას 100 000 ადამიანზე, მაშინ როცა არაჰოსპიტალური ინფექციების სიხშირე - 48,2 შემთხვევას 100 000 ადამიანზე. ინფექციის უფრო მაღალი სიხშირე აღინიშნებოდა თეთრკანიანებში, ქალებში და 65 წელს ზევით ადამიანებში.[6] პაციენტის დღე-ღამეში, საავადმყოფოში შეძენილი ინფექციების სიხშირე შეერთებულ შტატებში იყო 8 და 2 10000 პაციენტ დღეში, შესაბამისად, საავადმყოფოში შეძენილი და საზოგადოების მიერ შეძენილი ინფექციებისთვის.[7]​პროსპექტიული კვლევით დადგინდა, რომ C difficile-ს ინფექცია წარმოადგენდა გადაუდებელი დახმარების განყოფილებაში დიარეით და ღებინების გარეშე შემოსვლის მიზეზს პაციენტების 10% შემთხვევებში; ამ პაციენტების ერთ მესამედზე მეტს არ აღენიშნებოდა ინფექციის ტრადიციული რისკ ფაქტორები.[8]

ეპიდემიოლოგია შეიცვალა 2000-იან წლებში, რაც დაკავშირებული იყო უფრო ტოქსიკური ჩრდილოამერიკული შტამის გაჩენასთან 1-ლი ტიპის გელ ელექტროფორეზით (NAP1) (ასევე ცნობილი როგორც პჯრ 027 რიბოტიპის ეპიდემიური შტამი).[9][10][11]ეპიდაფეთქებები დაფიქსირდა ჩრდილოეთ ამერიკაში, გაერთიანებულ სამეფოში და აზიაში. NAP1 შტამის გავრცელება შემცირდა მას შემდეგ, რაც იგი პირველად იყო გამოყოფილი, მაგრამ ის მნიშვნელოვან პრობლემად რჩება აშშ-ში. ამ შტამის გაჩენა შეიძლება ფტორქინოლონების ფართო გამოყენებასთან იყოს დაკავშირებული.[12] NAP1 შტამი უფრო მეტად არის გავრცელებული ჰოსპიტალურ ინფექციებში.[6]​ რიბოტიპი 106 (RT106) გვხვდება მთელ მსოფლიოში და უფრო გავრცელებული გახდა 2010-იან წლებში (ის გახდა ყველაზე გავრცელებული შტამი აშშ-ში 2016 წელს). ითვლება, რომ ის იწვევს ნაკლებად მძიმე დაავადებას RT027-თან შედარებით.[13]

რეციდივის მაჩვენებლები მერყეობს 5%-დან 50%-მდე, თუმცა ერთი კვლევით დადგინდა, რომ სულ მცირე ერთი რეციდივი ვითარდება ჰოსპიტალური ინფექციების 21%-ში და არაჰოსპიტალური ინფექციების 14%-ში.[6] საწყისი ეპიზოდის შემდეგ პირველი რეციდივის განვითარების რისკი 25%-ს შეადგენს, მეორესი - 38%-ს, მესამე რეციდივის - 29%-ს, ხოლო მეოთხესი - 27%-ს. მძიმე ინფექციის რისკი ყოველ მომდევნო რეციდივთან ერთად მცირდება.[14] ბოლო წლებში ინფექციის მრავალჯერადი რეციდივების წლიურმა სიხშირემ მოიმატა. მორეციდივე ინფექციის რისკის ფაქტორები მოიცავს ქალის სქესს, ხანდაზმულ ასაკს, თირკმელების ქრონიკულ დაავადებას, დიაგნოზს მოხუცთა თავშესაფარში, საავადმყოფოში შეძენილ ინფექციას, წინა ჰოსპიტალიზაციას, წინა მორეციდივე ინფექციას და კორტიკოსტეროიდების ან პროტონული ტუმბოს ინჰიბიტორების ბოლო გამოყენებას.[15][16] პაციენტებს, რომლებიც იღებდნენ მჟავას დამთრგუნველ საშუალებებს, 64%-ით უფრო მეტად აღენიშნებოდათ C. difficile ინფექციის რეციდივი, ვიდრე პაციენტები, რომლებიც არ იღებდნენ მჟავას დამთრგუნველ პრეპარატებს და ეს კავშირი უფრო ძლიერი იყო PPI-ს გამოყენებასთან.​​[17]

დიდ ბრიტანეთში დაფიქსირდა 16000-ზე მეტი შემთხვევა 2022 წლის იანვრიდან 2023 წლის იანვრამდე (მხოლოდ ნდობის ფონდის შემთხვევები).[18]​2016–2017 წლებში ევროპის 24 ქვეყანაში სულ დაფიქსირდა 37 857 შემთხვევა, რომელთაგან დაახლოებით 61% ჯანდაცვის სფეროსთან იყო დაკავშირებული, ხოლო შემთხვევების 6.4% განმეორებითი.[19] პაციენტის დღეების თვალსაზრისით, საავადმყოფოში შეძენილი ინფექციების სიხშირე ყველაზე მაღალი იყო პოლონეთში (6.2 და 1.4 შემთხვევა 10000 პაციენტ დღეში, შესაბამისად, საავადმყოფოში და საზოგადოებაში შეძენილი ინფექციებისთვის) და ყველაზე დაბალი დიდ ბრიტანეთში (2 და 0.6 შემთხვევა). 10000 პაციენტ დღეში, შესაბამისად, საავადმყოფოში შეძენილი და საზოგადოების მიერ შეძენილი ინფექციებისთვის).[7]​​აზიაში სიხშირე იგივე იყო, რაც ევროპასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში.[20]

ამ მასალის გამოყენება ექვემდებარება ჩვენს განცხადებას